نماز شام غریبان چو گریه آغازم

به یاد یار و دیار آن چنان بگریم زار

من از دیار حبیبم نه از بلاد غریب

خدای را مددی ای رفیق ره تا من

خرد ز پیری من کی حساب برگیرد

بجز صبا و شمالم نمی​شناسد کس

هوای منزل یار آب زندگانی ماست

سرشکم آمد و عیبم بگفت روی به روی

ز چنگ زهره شنیدم که صبحدم می​گفت

به مویه​های غریبانه قصه پردازم

که از جهان ره و رسم سفر براندازم

مهیمنا به رفیقان خود رسان بازم

به کوی میکده دیگر علم برافرازم

که باز با صنمی طفل عشق می​بازم

عزیز من که بجز باد نیست دمسازم

صبا بیار نسیمی ز خاک شیرازم

شکایت از که کنم خانگیست غمازم

غلام حافظ خوش لهجه خوش آوازم